Επτά ώρες σερί ακρόασης και μετά... "κλικ". Και μετά μια μικρή ανάπαυλα, στα σιωπηλά, για να μαζέψει το Gamespin τις σκέψεις και τις νότες, να τις κάνει λέξεις και να τις μοιραστεί. Η αλήθεια είναι πως πολλές αμφιβολίες είχαμε για το αν και κατά πόσο μία μουσική συλλογή μπορεί - από μόνη της - να ωθήσει το επίπεδο της ελληνικής electronica "ένα κλικ πιο πάνω" από το άκρως ικανοποιητικό στο οποίο ήδη βρίσκεται. Ακόμη κι αν αυτή η συλλογή είχε την υπογραφή του Αδριανού Παπαδέα, ενός από τους πιο ταλαντούχους κι ενδιαφέροντες μουσικούς παραγωγούς σήμερα - όχι μόνο στο ραδιόφωνο του Best αλλά και γενικότερα. Η πρώτη του συλλογή, το Concealed Truth του 2007, ήταν (μαζί με το Lillium Butterflies της Άννας Αναστασίου) η ευχάριστη έκπληξη του καλοκαιριού εκείνου: ένα compilation με πραγματικά εκπληκτικές επιλογές, συναρπαστικές διακυμάνσεις και εσωτερική συνάφεια, ρυθμό απίστευτο και χαρακτήρα ξεχωριστό. Ένα "καλοκαιρινό" mix που, ωστόσο, "έπαιζε" στην playlist του Gamespin μέχρι και τη φετινή άνοιξη. Τόσο απλά.

Εδώ και μερικές ημέρες βρίσκεται στα καταστήματα το Concealed Truth 2. Κατορθώνει το... "2/2"; Μπορεί, με άλλα λόγια, η δεύτερη συλλογή του ίδιου παραγωγού να ωθήσει πάλι το επίπεδο των συλλογών electronica στη χώρα μας "ένα κλικ πιο πάνω"; 

Το Concealed Truth 2 απαρτίζεται από δύο CD, κάθε ένα εκ των οποίων ακολουθεί κατά τι διαφορετικό στυλ (όπως είχε σε γενικές γραμμές συμβεί και στην προηγούμενη συλλογή). Το πρώτο CD, που απαρτίζεται από 14 κομμάτια, έχει περισσότερο "μελωδικό" χαρακτήρα: αυτός ποικίλλει από του easy listening και της chillout ή lounge, μέχρι της progressive house, της dance με ambient, electro ή και jazz (!) επιρροές. Στο πρώτο αυτό CD τα bpm και η εκτενής χρήση του beat έχει κρατηθεί σε γενικώς... "ελεγχόμενα" επίπεδα, σε αντίθεση με το δεύτερο CD όπου και τα δύο "ανεβαίνουν" αισθητά. Το αποτέλεσμα είναι ιδιόμορφο, αλλά τα στοιχεία του "αλληλοσυμπληρώνονται": το πρώτο CD μπορεί να το ακούσει κανείς πρακτικά οπουδήποτε και οποτεδήποτε, κάτω από πολλές διαφορετικές περιστάσεις, ενώ το δεύτερο ταιριάζει σε περισότερο club/party καταστάσεις (για τα δεδομένα του mainstream κοινού τουλάχιστον). Οι πιστοί φίλοι και φίλες της electronica και της χορευτικής μουσικής, προφανώς, δεν θα... δυσκολευτούν ακριβώς να ακούσουν και το δεύτερο παντού!



Η ομοιογένεια που έχει επιτύχει ο Αδριανός Παπαδέας και στα 2 CD, πάντως, είναι θαυμαστή. Οι επιλογές που έχει κάνει κινούνται στα ίδια μήκη κύματος τόσο για το πρώτο όσο και για το δεύτερο, αλλά δεν "ακούγονται ίδια" στη διάρκεια της μίας και κάτι ώρας που διαρκεί το καθένα, αφού το tempo έχει - αλλού προβλέψιμα, αλλού απρόβλεπτα - "ανεβάσματα" και "κατεβάσματα" σε σημεία... "στρατηγικά". Όσο για τις επιλογές αυτές καθ' αυτές; Εκεί είναι "όλα τα λεφτά" στο Concealed Truth 2. Ο DJ του Best έχει κατορθώσει κάτι σπάνιο και γι' αυτό άξιο αναφοράς ξεχωριστής: να αναμίξει διάσημους δημιουργούς και αναγνωρίσιμες μελωδίες, με πολύ λιγότερο γνωστά ονόματα και "φρέσκιες", όχι πολυακουσμένες μουσικές. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό: ισορροπημένο ανάμεσα στο οικείο και το καινούργιο με τρόπο που ελάχιστες άλλες συλλογές έχουν καταφέρει στο πρόσφατο παρελθόν.

Πιο συγκεκριμένα: το πιστό κοινό της electronica θα αναγνωρίσει αμέσως ονόματα όπως αυτά, για παράδειγμα, των Jonas Steur και Way Out West. Τα πολύ όμορφα Fall to Pieces και Spaceman αντίστοιχα έχουν δικαίως αναδειχθεί σε επιτυχίες, σε διάφορa remix, και ακουστεί αρκετά εδώ και καιρό. Δύο ή τρεις ραδιοφωνικοί σταθμοί, επίσης, έχουν ήδη εξοικειώσει το κοινό τους με τα υπέροχα I Love Mornings, Wish, American Girl, Nordic, Ι Know και Shelter των Moonbeam, Chymera, Ormatie, Quentin North, Hybrid και Lu & Jil Hoo αντίστοιχα, κομμάτια που - στα συγκεκριμένα mix ειδικά - δεν υπάρχει καμία των περιπτώσεων να μην αγαπήσει με το πρώτο άκουσμα κάθε ακροατής ή ακροάτρια π.χ. του Best Radio. Λιγότερος κόσμος, ωστόσο, θα έχει ακούσει το Night Smell U, το Being Defenceless, το Kaleido, το The State I'm In και το The Distance των Alexei Bellozerov, Lank, Embliss, Naiad και Rio Addicts αντίστοιχα. Και είναι αυτό το είδος των κομματιών που, εν τέλει, δίνει στο Concealed Truth 2 την "πρόσθετη αξία" του στα μάτια όσων ασχολούνται ούτως ή άλλως με την electronica και την progressive house.



Φυσικά, δεν μπορούν σε μία συλλογή 27 κομματιών να είναι όλα "ένα κι ένα", με την έννοια του να κινούνται στο ίδιο επίπεδο ποιότητας και να έχουν το ίδιο ενδιαφέρον (διαφορετικά, πώς θα ξεχώριζαν τα highlights;). Φυσιολογικά, tracks όπως τα Milk, Handelskai και Ero των Dusty Kid, Mango και David Garcet είναι κατά τι "τυπικά" σε σχέση με πολλά από τα νωρίτερα προαναφερθέντα. Χωρίς να είναι κακές επιλογές, δεν έχουν κάτι το ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτο να επιδείξουν. Κι αυτά ακόμη, ωστόσο, δεν διαταράσσουν ούτε το ρυθμό, ούτε τη ροή, ούτε το συνολικό στυλ του Concealed Truth 2 - κι αυτό είναι πιθανώς το σημαντικότερο.

Ομολογουμένως, οι φίλοι και οι φίλες της electronica στη χώρα μας είχαν από τον Ιούνιο και μετά ουκ ολίγες ποιοτικές επιλογές στην κατηγορία των συλλογών από Έλληνες παραγωγούς (τα "διπλά" The Catcher in the Crowd του Γιώργου Σεράγου και Feather του V-Sag έρχονται γρήγορα στο μυαλό). Το Concealed Truth 2, όμως, κατορθώνει να επισκιάσει κάθε άλλο compilation στα ράφια αυτή τη στιγμή, με τις ξεχωριστές του επιλογές, την ομοιομορφία και τη συνοχή του, τις μικρές του μουσικές "αποκαλύψεις" και - εν τέλει - το χαρακτηριστικό του σύνολο. Είναι απλώς το top compilation στην κατηγορία του τη χρονιά που διανύουμε και, ως τέτοιο, συνιστάται ανεπιφύλακτα.

Α, και... σχετικά με την αρχική ερώτηση...

"Κλικ"!

Κώστας Φάρκωνας
mithrandir@gamespin.gr


Y.Γ. Μέχρι την ώρα που δημοσιεύσαμε αυτήν την παρουσίαση, δυστυχώς δεν υπήρχαν στο Web ακόμη links σε samples των κομματιών, από τα οποία οι φίλοι και οι φίλες του Gamespin θα μπορούσαν να πάρουν μία ιδέα για τα κομμάτια του Concealed Truth 2. Μόλις (και αν) τα ανακαλύψουμε, θα ανανεώσουμε τη σελίδα αναλόγως!